Albrecht Ribbers op weg naar het Kaunertal

Albrecht Ribbers Adelante

 

HandbikeBattle, een stevige klim.


De HandbikeBattle is een handbikewedstrijd voor mensen met een beperking.
Je kunt meedoen als deelnemer van een team van een Nederlandse revalidatiecentrum
of als individuele deelnemer. Ook Adelante uit Hoensbroek doet dit jaar weer mee onder
de naam Adelante on Wheels, waar Appie Ribbers onderdeel van uitmaakt.
Het strijdtoneel is de klim naar de Kaunertaler gletscher in Tirol in Oostenrijk.
De deelnemers gaan op armkracht naar boven, over een parcours
van 20 kilometer met 867 meter hoogteverschil en stijgingspercentages tot 14 procent.
Een passage langs een stuwmeer halverwege zorgt voor 5 vlakke kilometers.
Het evenement staat gepland op donderdag 18 juni. Woensdag 17 juni is de uitwijkdatum bij
slecht weer. Maandag 15 juni wordt definitief besloten welke dag de
wedstrijd plaatsvindt.

 


Vooruitblik
2020
Appie, een leven zonder pijnverslaving

Appie Ribbers (56) uit Sittard gaat in 2020 op zoek naar grenzen.
Zijn jarenlange zucht naar pijn wil hij definitief beëindigen met de HandbikeBattle in Oostenrijk.
„Als ik hiermee bezig ben, verdwijnt de constante pijn naar de achtergrond.”
Er is geen seconde dat Appie Ribbers uit Sittard Geen pijn heeft. Constant voelt hij pijnprikkels, zelfs met zijn dagelijkse  dosis morfine.
Toch is hij gelukkiger dan pakweg twee jaar geleden.Dit jaar gaat hij een streep zetten onder zijn revalidatie bij Adelante. Hij is vastberaden.
Die streep komt er in juni van dit jaar in de vorm van een handbikewedstrijd in Oostenrijk, over een parcours van 20 km met 867
Hij heeft alleen nog geen geschikte handbike. De basis voor zijn chronische pijn werd zo’n veertig jaar geleden gelegd. Hij wenst niet uit te weiden over de zeer traumatische gebeurtenissen tijdens zijn jeugd, maar Appie geeft aan dat hij daarna het gevoel had dat hij pijn moest lijden om liefde te ontvangen. Ik heb veertig jaar lang altijd het gevoel gehad dat ik faalde. Pijn was voor mij het bewijs dat ik mocht bestaan.” Hij pleegde roofbouw op zijn lichaam. Hij deed overdreven zwaar lichamelijk werk in bouw en sportte zeer intensief. „Tijdens werk en sport ging ik bewust over grenzen heen. Het was een vorm van automutilatie, dat is pas recent vastgesteld.”

Albrecht rolstoel

Rolstoel

De jarenlange zucht naar pijn leidde tot onherstelbare schade aan de wervelkolom van zijn onderrug tot aan de schouderbladen en omliggende spieren, zenuwen en pezen. Lopen gaat amper meer, hij heeft hulp nodig van zijn vrouw Nicole.

„Afgelopen twee jaar voelde ik mij nutteloos totdat ik in een rolstoel terechtkwam. Toen kreeg ik mijn onafhankelijkheid terug.”
In de afgelopen maanden is hij opgebloeid. Met volle steun van zijn vrouw én met behulp van een nieuwe liefde: handbiken.  Tijdens zijn revalidatie bij Adelante probeerde hij ook rolstoelrugby uit.
Echt iets voor hem. „Maar daar was hij een gevaar voor anderen én zichzelf”, zegt zijn Nicole. „
Te fanatiek.” Toen het handbiketeam van Adelante hem vervolgens kennis liet maken met handbiken, was hij direct verkocht.
„Dit is het”, wist hij meteen. „Dit geeft mij zo’n ongelooflijke boost. Vroeger reed ik mountainbike, BMX en op de racefiets. De handbike past daar precies in.
Als ik hiermee bezig ben, verdwijnt mijn constante pijn een beetje naar de achtergrond. En het geeft mij het gevoel dat ik nog iets kan.” Maar daarmee is Appie er nog niet. „Ik heb nog steeds moeite om mijn eigen grenzen aan te geven”, biecht hij op. „Ik ga maar door. Nu kan ik nog niet helemaal zelfstandig sporten, omdat het dan weer mis gaat en ik veel te veel van mijzelf vraag. Hier bij Adelante leren ze me om grenzen te bewaken. En het gaat steeds beter. Daarom ben ik ook gelukkiger dan vroeger.”

De handbikewedstrijd is in juni. Voor die tijd moet Appie nog vol aan de bak om ervoor te zorgen dat hij een geschikte wedstrijdhandbike heeft. „Alleen een lichte handbike is geschikt voor mij. Maar die dingen zijn duur, pakweg 11.000 euro. Van de gemeente Sittard-Geleen heb ik al 3500 euro ontvangen als sportvoorziening. De rest van het geld? Ik hoop dat mensen mij kunnen sponsoren.” Hij is een doneeractie op geef.nl gestart. „Zelf kunnen we dat bedrag niet ophoesten.”

Albrecht handbike

Afscheid

De HandbikeBattle doet hij niet alleen voor zichzelf. „Ik wil anderen laten zien dat je ook kan sporten met chronische pijn. Dat sport zoveel goed kan doen.” Zijn belangrijkste doel is echter om de race te rijden en tegelijk grenzen te stellen. „Ik hoef niet meer als eerste boven te komen.
Tweede mag ook, derde? Prima. Als ik maar weet wanneer het genoeg is geweest. Daar gaat het mij om. Dan win ik en neem ik definitief afscheid van mijn oude leven.” Na de wedstrijd zal de handbike recreatief een belangrijke rol spelen blijven in zijn leven.

De handbike is een nieuwe start en draagt bij aan de verdere  ontwikkeling naar zelfstandigheid en vrijheid.

Adelante hoofdsponsor van Adelante on Wheels

Vandaag heeft Adelante een sponsorcontract ondertekend met Adelante on Wheels. Voor een periode van drie jaar zijn er wederzijdse verplichtingen en afspraken gemaakt.

Het nieuwe sponsorcontract is het resultaat van verbeterde afspraken tussen beide partijen. Zo is in het sponsorcontract vastgelegd dat Adelante faciliteiten beschikbaar stelt zoals vergaderruimte, de wielerbaan en trainingsruimte. Bovendien mag Adelante on Wheels bij speciale evenementen gebruik maken van de handbikes van Adelante, Daarnaast betaalt Adelante de verenigingskleding van Adelante on Wheels.  

De leden van Adelante on Wheels mogen deelnemen aan de trainingen van de medewerkers van Adelante die voor het HandbikeBattleteam worden georganiseerd. Verschillende leden van Adelante on Wheels nemen jaarlijks individueel deel aan het evenement in Oostenrijk. Daarnaast is de Adelante Challenge een belangrijk evenement voor de vereniging en Adelante.

 Sponsorcontract Adelante

Jeroen van Eerd, voorzitter van Adelante on Wheels neemt het contract van Adelante in ontvangst.

Intensievere samenwerking met Adelante

Beste leden,

In het afgelopen jaar hebben Adelante on Wheels en Adelante samen toegewerkt naar verbeterde afspraken over de onderlinge samenwerking.

Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in een sponsorcontract met Adelante. Hierin zijn heldere afspraken en wederzijdse verplichtingen opgenomen voor de komende periode van drie jaar.

Naar aanleiding van het tot stand komen van dit contract heeft het bestuur ook met het team van Adelante, dat het Battle team altijd begeleid en ondersteund, nog eens bij elkaar gezeten. Het doel van deze bijeenkomst was om de wederzijdse verwachtingen aangaande de trainingen helder op elkaar af te stemmen en op te schrijven.

Het volgende is hierbij afgesproken:

  • Leden van AoW mogen deelnemen aan de trainingen zoals die door Adelante voor het Battle-team worden georganiseerd. 
  • Leden die meegaan naar de handbikebattle mogen dus mee naar de Eifel- en Voerstreektraining.
  • De planning van de trainingen wordt 6 weken vooruit op de verenigings-app bekend gemaakt. (Staan inmiddels allemaal in de team-app)
  • De trainingen beginnen stipt op het aanvangstijdstip. Warm draaien en het rekken en strekken horen voor de eigenlijke training te gebeuren.
  • De binnentrainingen worden door iemand van Adelante verzorgd. Hierbij zullen standaard twee Adelante-teamleden aanwezig
    zijn, die primair op het Battle team gericht zullen zijn.
  • Leden van AoW zorgen zelf voor een eigen bike en Tacx.
  • Leden van AoW zorgen zelf voor het vervoer van de bike van en naar de auto, het opstellen van de bike en de transfers.
  • Specifieke hulpvragen van leden van AoW aan (teamleden van) Adelante zullen middels een formele behandelovereenkomst aangezet moeten worden.

We hopen met deze afspraken de samenwerking met Adelante weer een beetje aangescherpt te hebben.

Met vriendelijke groet,

Het bestuur

adelante logo met tekst
Adelante on wheels     



Op bezoek bij Patrick in Herentals

             Statafel    versus    Exoskelet

 Statafel3     Exoskelet

Weten jullie wat het verschil is?

Beide middelen worden ingezet als therapiemiddel voor mensen met een dwarslaesie.
Beide hebben tot doel om de mens rechtop te laten staan.

De statafel behoefd geen uitleg.

Maar wat is een Exoskelet?

Een Exoskelet is een uitwendig skelet, waarmee iemand met een dwarslaesie weer rechtop kan staan en lopen. Wil men van zitten naar rechtop staan dan helpt het Exoskelet door middel van elektromotoren de persoon rechtop. Het frame van het Exoskelet zorgt ervoor dat de benen in de juiste positie worden gedrukt. Daarom is het erg belangrijk dat het Exoskelet op maat van de gebruiker gemaakt wordt.

Het Exoskelet bestaat uit ‘robot benen’, 4 motoren, 2 accu’s en de computer, die in dit geval wordt aangestuurd door de therapeut. Deze stelt het systeem in met opdrachten.
Zo, worden de benen in werking gezet. Het lijkt ingewikkeld maar oefening baart kunst en men kan het snel leren.
Dit is één versie van het lopen met robotbenen.

Vandaag waren we op bezoek in het Academisch Ziekenhuis Sint Elisabeth in Herentals en wel op de revalidatieafdeling.

Patrick Vanlaar is hier al enige tijd aan het trainen met het Exoskelet. Iedere dinsdag van 11.00 uur tot 12.00 uur oefent hij samen met zijn therapeut een uur lang met het zetten van stappen.

Het begint met het Exoskelet, wat klaar zit op een stoel.

Het wachtende Exoskelet     IMG 20191112 105907 2    2019 Patrick en therapeut oefenen

Patrick schuift met zijn rolstoel naast de stoel met het Exoskelet en maakt de transfer.
De therapeut gespt benen, buik met klittenband dicht en schuift de hengsels van de robot met de accu’s om zijn schouders.
Als alles op zijn plek zit stelt de therapeut de computer in en op commando wordt Patrick omhoog geduwd en staat hij. Met het bewegen van zijn eigen heupen zet het systeem zich in werking.

2019 Het Exoscelet 2
                
                                                                                                                                                                                    
 

 

   Het is voor zowel de revalidant als de therapeut hard werken. In eerste instantie, vertelt Patrick, was ik niet in staat
  om zelf de benen in beweging te zetten. Inmiddels ben ik door krachttraining, sterk genoeg geworden om in de 
  robotbenen gehesen te worden en met mijn eigen heupen het systeem in werking te zetten.

  Het opbouwen naar steeds meer stappen zetten heb ik nu aardig kunnen opvoeren.
  Inmiddels kan ik in één uur 2320 stappen zetten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 2019 Gelopen tijd1Wat is volgens Patrick het voordeel:
 Dat ene uur trainen in de week, zorgt voor een betere doorbloeding, een betere werking van 
 de darmen en blaas, maar vooral ook ga ik me mentaal sterker voelen.
 De uitputting na ene uur trainen is er zeker, maar ik herstel nu sneller en kan zo steeds meer
 stappen zetten.                      


  Wat verwacht je van verder trainen met het Exoskelet?
  Nog meer “kracht” in mijn lichaam en uiteindelijk niet meer met een rollator, maar met
  elleboogkrukken te kunnen rondstappen. 
  Ik hoop voor de toekomst dat het zo ver gaat komen dat het Exoskelet, letterlijk de benen gaat
  vervangen en je de hele dag met dit systeem gaat functioneren.
  Dat de rolstoel nog maar beperkt gebruikt hoeft te worden.
  Maar dat is toekomst….!

Nieuwsbrief december 2019

De nieuwsbrief december 2019. Klik op de button voor de nieuwsbrief  Nieuwsbrief 

Uitreiking certificaat 'Iedereen Kan Sporten' Parkstad

Op woensdag 13 november vond er op Adelante de uitreiking van het certificaat 'Iedereen Kan Sporten' Parkstad plaats. Na een toespraak door de wethouders van Heerlen, Landgraaf, Brussum en Kerkrade werd het certificaat aan het oudste lid van Adelante on Wheels, Jos Keersemaekers uitgereikt. Het certificaat is een erkenning voor de inzet van Adelante on Wheels om sporten voor mensen met een beperking mogelijk te maken. Daarnaast benoemde de wethouder van Heerlen de samenwerking met Raboronde Heerlen. In deze wielerwedstrijd krijgen zowel de reguliere wielersport als het paracyclen een podium. Adelante on Wheels ondersteunt in deze wedstrijd de organisatie van het paracyclen in de Raboronde Heerlen.  "Wij zijn trots op deze prijs!", aldus de voorzitter van de vereniging, "Daarnaast draagt het bij aan de naamsbekendheid van onze vereniging.".

Na de uitreiking werd het officiële gedeelte afgesloten met een presentatie van Sportloket Adelante en workshops waar leden van de aanwezige verenigingen konden deelnemen. Leden van Adelante on Wheels maakten zich op voor een binnentraining in de sportzaal van Adelante, waar gedurende de winterperiode de leden van de vereniging terecht kunnen voor de trainingen.

  Jos Keersemaekers met het certificaat 'Iedereen Kan Sporten'  ontvangen van de wethouders Parkstad.

Guten Morgen Berlin.


rox 7De wekker gaat en ik spring uit bed. Vandaag is het zo ver! Het aftellen is begonnen van de laatste uurtjes tot aan de marathon van Berlijn.
Mijn kleren, mijn sportdrank, mijn startnummer, alles ligt klaar.
Zonder stress maar met een gezonde portie zenuwen eet ik mijn laatste koolhydraten bij het ontbijt.
De handbike ligt braaf op mij te wachten in de auto, en door een lege stad die nog half slaapt rijden we naar het start gebied.
Daar slaapt niemand meer: de professionele handbikers rijden zich al warm.
Sommigen door op een straat op en neer te rijden, anderen op de tacx.
Na het bevestigen van mijn startnummer en naam op mijn fiets doe ik nog 2 rondjes op straat en dan hou ik het niet meer: ik wil naar de start!
Daar staan de andere amateur handbikers ook al klaar, te genieten van het bleke zonnetje
Iedereen weet dat die namelijk van korte duur gaat zijn.
De profs gaan vooraan staan, de muziek staat hard en het eerste startschot klinkt.
Ik voel de beat in mijn hart en een brede lach verschijnt op mijn gezicht die de komende 42.195 m niet meer verdwijnen zal.

Joah noe, noe geit t gebäöre!

Mijn startschot klinkt en ook ik ga er met een vaart vandoor.
De Siegesäule glanst ons tegenmoet terwijl we er met een rotvaart omheen rijden.
De eerste 5 kilometer vliegen voorbij, met 22 km per uur rij ik langs de mensen.
Na enkele kilometers waren de straten al voor mij alleen.
Een handbiker komt nog naar me toe en roept dat ik moet aanhaken, maar weet die vent wel hoe langzaam ik normaal ben?                                   
Ik maak een grapje over dat hij zo al snel genoeg is, en spontaan demonstreert hij zijn snelheid door snel weg te fietsen.
Ik denk aan dokter Paul en de statistieken die hij me heeft laten zien over energie sparen door samen te werken. 
Maar als ik eenmaal echt alleen over de straten fiets realiseer ik me dat dit moment die extra energie die het me zal kosten waard is.
Een aantal handbikers en rolstoelers heb ik ver achter mij gelaten, en anderen rijden ver voor mij. Ik ben alleen.

De straten staan vol met publiek: sportieve mensen die het liefst mee zouden rennen, ouderen, kinderen,
schoolklassen met vlaggetjes, jongeren met hun gsm en volwassenen met ratelaars en toeters en bellen.
Vlaggen wapperen uit diverse landen, en in meerdere talen krijg je aanmoediging. “Bravo!” hoor ik in diverse accenten.
Iedere zoveel kilometer of soms zelfs meters staan er bands of wordt er muziek geproduceerd.
Van samba bands, tot Alpenhoorn, tot grotemuziekboxen op balkons.

Onderweg haal ik nog 2 professionele rolstoelers in.
Een staat bij een ambulance en heeft de deken om zich heen. Hij draagt een blik die 1000 woorden spreekt.
Aan de andere rox 5kant van de weg ligt een dakloze te slapen in het bushuisje.
Aan weerszijden van de straat staat publiek te juichen.
“Ja, ook dit is Berlijn” denk ik bij mezelf, en ik geef extra gas om dit moment achter me te kunnen laten.
Op kilometer 12, net na de Alexanderplatz, moet ik de straten dan eindelijk gaan delen met de renners.
Vrijwilligers op de fiets bonjouren me naar de zijkant en de allersnelste renners halen me in.
Vanaf dat moment wordt het steeds drukker.
Ik verlies snelheid en ik snap maar niet waarom.
Renners halen me links en rechts in. Is dit de man met de hamer?
Al op kilometer 19? Dat is toch veel te vroeg!
Pas na een paar kilometer realiseer ik me dat dit het valse plat is waar Hennie me voor gewaarschuwd had.

Op dit soort momenten mis ik mijn buddy Barbara, die me in Oostenrijk maar ook bij de trainingen precies kon zeggen
hoe stijl het was en welke bochten er aan kwamen.

Door al die billen zie ik niets meer en ik heb moeite mijn plek te vinden en te verdedigen. 
Zodra het valse plat voorbij is, kom ik niet meer op snelheid
Renners zijn namelijk stiekem best wel lui, ze snijden iedere bocht af die ze tegen komen waardoor ik bijna de stoep op wordt geduwd.
En als dan het miezeren verandert in echte regen rond kilometer 21, wordt remmen voor de renners ook nog steeds moeilijker.

Desondanks geniet ik van ieder moment.

Als we het punt passeren dat aangeeft dat je de helft van de marathon er op hebt zitten, zegt een vrijwilliger tegen me:
”Jungedame, wenn sie jetzt noch so grinsen können, können sie auch schneller fahren!”
Ik kijk om me heen en snap zijn punt.
Ondertussen zijn het de gewone mensen die om mij heen rennen. Doorweekt, moe, dorst/honger…. Niemand lacht.
Dan begint het ook gevaarlijker te worden. Renners houden van vermoeidheid spontaan op met rennen terwijl ik achter ze rij.
Een enkeling is te vermijden maar helaas vindt er toch een aanrijding plaats.
Een van de renners besluit me te helpen,
vanaf kilometer 32 loopt hij voor mij en wijst renners er op dat ik achter ze rij of dat ik ze wil inhalen.
Langs de Kurfürstendamm, de Gedächniskirche en het Kaufhaus Des Westens(KaDeWe) helpt deze rennende engel
me om tussen de billenmassa door een weg te zien.
Maar helaas bij een vals plat raak ik hem kwijt.
 
Op kilometer 38 bij de Potsdamer Brücke is het tijd voor een laatste sanitaire stop.
De regen boven me, de Spree onder me, en een blaas die vol is.
Ik kan geen druppel sportdrank meer zien.
Gelukkig zijn er vrijwilligers die me naar het toilet helpen, terwijl mensen uit het publiek op wacht gaan staan bij mijn fiets.
En dan begin ik aan het laatste stuk met een mooie vals plat afdaling richting de Potsdamer Platz.                                         Roxannne 1
Het publiek heeft zich niet weg laten jagen door de regen, het zijn er zelfs meer geworden!
Via de Gendarmenmarkt is het dan eindelijk zo ver: ik rij op de Unter Den Linden het Brandenburger Tor tegenmoet.
De kinderkopjes op de Pariser Platz halen mijn snelheid onderuit en ik voel mijn banden slippen.
Heel even verdwijnt die lach om te vloeken.
Maar dan hoor ik renners achter mij mijn naam noemen en me aanmoedigen.
“Komm Roxanne, komm! Du schaffst das, wir sind fast da!

“De kinderkopjes maken plaats voor een ruwe ondergrond en ik heb weer grip.
Eindelijk rij ik onder het Brandenburger Tor door, en de glimlach komt weer terug.
De finish is een paar honderd meter verderop, en daar wacht dan ook die felbegeerde medaille.

Roxanne 2Een medaille rijker, met pijn in mijn rechter arm en doorweekt       
tot op het bot, rol ik rustig richting de auto.
Wat een avontuur. Wat een fantastische ervaring.                    
     
Tot volgend jaar, Berlijn.

Amstel Gold Handbike Xperience 2019

           

Het is zondagmorgen en het zonnetje schijnt, als ik met twee handbikemaatjes van het Handbiketeam Euregio richting Valkenburg rijd. Aangekomen bij het Amstel Gold Xperiencentrum heerst er al een gezellige drukte. Mischa Hielkema staat buiten om alle handbikers te begroeten.Er doen zo'n veertigtal handbikers mee uit het hele land en al snel zien we nog meer bekenden: leden van Adelante on Wheels maar ook teamleden van de MaartenMasters. Na inschrijving, koffie met vlaai en uitleg, maken we ons op voor het vertrek. Wij doen de 60 km en we zien al snel dat het een fanatieke groep handbikers is! De tocht van 60 km brengt ons op plekken die we kennen van onze Adelante On Wheelstrainingen.Maar ook komen we op mooie plekken die ik ken van de vele fietstochten met mijn man in Zuid-Limburg. De begeleiding en verzorging onderweg door Wellspect in samenwerking met Adelante On Wheels is top. Als we moe maar tevreden arriveren in Valkenburg staat er een heerlijke pasta-maaltijd voor de deelnemers klaar. Na nog even gezellig nakletsen met de deelnemers, vertrekken we weer richting Noord-Limburg. Tot volgend jaar!

Door Susanne Valckx

         

Rondje Nederland in de handbike

Nederland kent een enorm fietsnetwerk dat via knooppunten door heel Nederland met elkaar verbonden is. EN dat was het uitgangspunt van onze fietsvakantie door Nederland…..dachten wij. Oké, we moesten natuurlijk even uitzoeken hoe we mijn rolstoel meekregen en waar we gingen overnachten. Met de plaatselijke fietsenmaker werd eengeschikte fietskar gevonden waar mijn rolstoel en de bagage in pasten.fietskar dag

Nu het slapen nog. Via, via, hadden we vernomen van de Stichting Vrienden op de Fiets. Particulieren die voor een mooie prijs overnachtingen aanbieden voor fietsers. Voor een luttele 8 euro word je lid en heb je toegang tot hun website. Op de website is het mogelijk om aan te geven dat je rolstoeltoegankelijke overnachtingen zoekt. Zo gezegd zo gedaan…..denk je dan. Maar de meeste tijd van het plannen van onze reis zat in het vinden van een geschikte overnachting zonder dat je té veel kilometers moet maken. Na veel gepuzzel en veel bellen met ‘Vrienden op de Fiets’ voor geschikte slaapplekken hadden we een mooie route gemaakt. 785 km door Nederland en zelfs een klein stukje door Duitsland. En alles via knooppunten. Een ding waren we wel vergeten: af en toe een rust dag inplannen…..Tja, ik had het geluk dat ik goed getraind (handbikebattle) was toen we aan de vakantie begonnen.

Op een zonnige zomerdag zijn we thuis bepakt en gezakt vertrokken om de eerste dag naar Riethoven in Noord-Brabant te fietsen. De tweede dag zijn we richting de Biesbosch gefietst waar we daags erop doorheen zijn gefietst. Maar eerst even naar de plaatselijke fietsenmaker omdat mijn versnellingskabels geknapt waren. Nadat we de Lek overgestoken waren en een overnachting hadden in Lekkerkerk zijn we de vierde dag richting de Noordzeekust gefietst waar we in Noordwijkerhout overnacht hebben.

            

De vijfde dag zijn we via Haarlem naar Hoorn gefietst. In Haarlem woont mijn broer dus dat werd een gezellige tussenstop. De dag erop gingen we de Afsluitdijk over, wat een geluk dat we die dag de wind in de rug hadden. In Harlingen sliepen we in een pension omdat er niet echt een geschikte ‘Vrienden van de Fiets’-plek te vinden was. Hier sloeg ook het noodlot toe: het wiel van de fietskar brak doormidden! Help! Na wat rondbellen met onze eigen fietsenmaker en het inschakelen van een koeriersdienst hadden we de volgende dag toch weer twee nieuwe wielen. Ja twee, voor het geval dat de andere het ook mocht begeven. Wat later die dag ook gebeurde! In Harlingen hebben we ook maar wat kleding per post naar huis gestuurd, we hadden toch iets teveel meegenomen. Maar goed, al doende leert men.

De reis werd vervolgd door Friesland waarna we in het Overijsselse Ossenzijl een slaapplek hadden. Via de bruggetjes in de Weerribben en de Sallandse Heuvelrug, kwamen we aan in Nijverdal. Vanuit Nijverdal zijn we de dag erop verder gefietst om via Millingen aan de Rijn naar Duitsland te fietsen waar we in de buurt van Emmerich een overnachting hadden. Dit was ook onze eerste en (gelukkig) enige regendag. Aangekomen bij ons overnachtingsadresje werden onze fietsen schoongespoten, de fietskleding gewassen en gedroogd en na een warme douch kregen we een heerlijke avondmaaltijd! De laatste dag zijn we naar huis gefietst….en ik weet nog dat ik dacht…..nu al thuis… ik heb pas 73 km gefietst vandaag, ik kan nog best wat kilometers maken…

Het was een bijzonder mooie ervaring, wat is Nederland mooi! Wat hebben we veel gezien, veel meer dan dat je met de auto door Nederland rijdt. En wat is er veel water in Nederland. Ik weet niet hoeveel rivieren we overgestoken hebben met allerlei soorten veerpontjes. En wat zijn er veel lieve mensen. Iedere overnachtingsplek was uniek: mooie mensen met mooie verhalen. Kortom een erg leuke ervaring! 

Door: Susanne Valckx

 

Adelante ZorggroepMasita SportswearSunrise MedicalTaxi van Loo GulpenWellspect, a real differenceStichting Wigwam

© Adelante on Wheels | Zandbergsweg 111 | 6432 CC Hoensbroek NL | Tel. 045-5282522 | info@adelanteonwheels.eu | design Jac Kuijpers