Guten Morgen Berlin.


rox 7De wekker gaat en ik spring uit bed. Vandaag is het zo ver! Het aftellen is begonnen van de laatste uurtjes tot aan de marathon van Berlijn.
Mijn kleren, mijn sportdrank, mijn startnummer, alles ligt klaar.
Zonder stress maar met een gezonde portie zenuwen eet ik mijn laatste koolhydraten bij het ontbijt.
De handbike ligt braaf op mij te wachten in de auto, en door een lege stad die nog half slaapt rijden we naar het start gebied.
Daar slaapt niemand meer: de professionele handbikers rijden zich al warm.
Sommigen door op een straat op en neer te rijden, anderen op de tacx.
Na het bevestigen van mijn startnummer en naam op mijn fiets doe ik nog 2 rondjes op straat en dan hou ik het niet meer: ik wil naar de start!
Daar staan de andere amateur handbikers ook al klaar, te genieten van het bleke zonnetje
Iedereen weet dat die namelijk van korte duur gaat zijn.
De profs gaan vooraan staan, de muziek staat hard en het eerste startschot klinkt.
Ik voel de beat in mijn hart en een brede lach verschijnt op mijn gezicht die de komende 42.195 m niet meer verdwijnen zal.

Joah noe, noe geit t gebäöre!

Mijn startschot klinkt en ook ik ga er met een vaart vandoor.
De Siegesäule glanst ons tegenmoet terwijl we er met een rotvaart omheen rijden.
De eerste 5 kilometer vliegen voorbij, met 22 km per uur rij ik langs de mensen.
Na enkele kilometers waren de straten al voor mij alleen.
Een handbiker komt nog naar me toe en roept dat ik moet aanhaken, maar weet die vent wel hoe langzaam ik normaal ben?                                   
Ik maak een grapje over dat hij zo al snel genoeg is, en spontaan demonstreert hij zijn snelheid door snel weg te fietsen.
Ik denk aan dokter Paul en de statistieken die hij me heeft laten zien over energie sparen door samen te werken. 
Maar als ik eenmaal echt alleen over de straten fiets realiseer ik me dat dit moment die extra energie die het me zal kosten waard is.
Een aantal handbikers en rolstoelers heb ik ver achter mij gelaten, en anderen rijden ver voor mij. Ik ben alleen.

De straten staan vol met publiek: sportieve mensen die het liefst mee zouden rennen, ouderen, kinderen,
schoolklassen met vlaggetjes, jongeren met hun gsm en volwassenen met ratelaars en toeters en bellen.
Vlaggen wapperen uit diverse landen, en in meerdere talen krijg je aanmoediging. “Bravo!” hoor ik in diverse accenten.
Iedere zoveel kilometer of soms zelfs meters staan er bands of wordt er muziek geproduceerd.
Van samba bands, tot Alpenhoorn, tot grotemuziekboxen op balkons.

Onderweg haal ik nog 2 professionele rolstoelers in.
Een staat bij een ambulance en heeft de deken om zich heen. Hij draagt een blik die 1000 woorden spreekt.
Aan de andere rox 5kant van de weg ligt een dakloze te slapen in het bushuisje.
Aan weerszijden van de straat staat publiek te juichen.
“Ja, ook dit is Berlijn” denk ik bij mezelf, en ik geef extra gas om dit moment achter me te kunnen laten.
Op kilometer 12, net na de Alexanderplatz, moet ik de straten dan eindelijk gaan delen met de renners.
Vrijwilligers op de fiets bonjouren me naar de zijkant en de allersnelste renners halen me in.
Vanaf dat moment wordt het steeds drukker.
Ik verlies snelheid en ik snap maar niet waarom.
Renners halen me links en rechts in. Is dit de man met de hamer?
Al op kilometer 19? Dat is toch veel te vroeg!
Pas na een paar kilometer realiseer ik me dat dit het valse plat is waar Hennie me voor gewaarschuwd had.

Op dit soort momenten mis ik mijn buddy Barbara, die me in Oostenrijk maar ook bij de trainingen precies kon zeggen
hoe stijl het was en welke bochten er aan kwamen.

Door al die billen zie ik niets meer en ik heb moeite mijn plek te vinden en te verdedigen. 
Zodra het valse plat voorbij is, kom ik niet meer op snelheid
Renners zijn namelijk stiekem best wel lui, ze snijden iedere bocht af die ze tegen komen waardoor ik bijna de stoep op wordt geduwd.
En als dan het miezeren verandert in echte regen rond kilometer 21, wordt remmen voor de renners ook nog steeds moeilijker.

Desondanks geniet ik van ieder moment.

Als we het punt passeren dat aangeeft dat je de helft van de marathon er op hebt zitten, zegt een vrijwilliger tegen me:
”Jungedame, wenn sie jetzt noch so grinsen können, können sie auch schneller fahren!”
Ik kijk om me heen en snap zijn punt.
Ondertussen zijn het de gewone mensen die om mij heen rennen. Doorweekt, moe, dorst/honger…. Niemand lacht.
Dan begint het ook gevaarlijker te worden. Renners houden van vermoeidheid spontaan op met rennen terwijl ik achter ze rij.
Een enkeling is te vermijden maar helaas vindt er toch een aanrijding plaats.
Een van de renners besluit me te helpen,
vanaf kilometer 32 loopt hij voor mij en wijst renners er op dat ik achter ze rij of dat ik ze wil inhalen.
Langs de Kurfürstendamm, de Gedächniskirche en het Kaufhaus Des Westens(KaDeWe) helpt deze rennende engel
me om tussen de billenmassa door een weg te zien.
Maar helaas bij een vals plat raak ik hem kwijt.
 
Op kilometer 38 bij de Potsdamer Brücke is het tijd voor een laatste sanitaire stop.
De regen boven me, de Spree onder me, en een blaas die vol is.
Ik kan geen druppel sportdrank meer zien.
Gelukkig zijn er vrijwilligers die me naar het toilet helpen, terwijl mensen uit het publiek op wacht gaan staan bij mijn fiets.
En dan begin ik aan het laatste stuk met een mooie vals plat afdaling richting de Potsdamer Platz.                                         Roxannne 1
Het publiek heeft zich niet weg laten jagen door de regen, het zijn er zelfs meer geworden!
Via de Gendarmenmarkt is het dan eindelijk zo ver: ik rij op de Unter Den Linden het Brandenburger Tor tegenmoet.
De kinderkopjes op de Pariser Platz halen mijn snelheid onderuit en ik voel mijn banden slippen.
Heel even verdwijnt die lach om te vloeken.
Maar dan hoor ik renners achter mij mijn naam noemen en me aanmoedigen.
“Komm Roxanne, komm! Du schaffst das, wir sind fast da!

“De kinderkopjes maken plaats voor een ruwe ondergrond en ik heb weer grip.
Eindelijk rij ik onder het Brandenburger Tor door, en de glimlach komt weer terug.
De finish is een paar honderd meter verderop, en daar wacht dan ook die felbegeerde medaille.

Roxanne 2Een medaille rijker, met pijn in mijn rechter arm en doorweekt       
tot op het bot, rol ik rustig richting de auto.
Wat een avontuur. Wat een fantastische ervaring.                    
     
Tot volgend jaar, Berlijn.
Adelante ZorggroepMasita SportswearSunrise MedicalTaxi van Loo GulpenWellspect, a real differenceStichting Wigwam

© Adelante on Wheels | Zandbergsweg 111 | 6432 CC Hoensbroek NL | Tel. 045-5282522 | info@adelanteonwheels.eu | design Jac Kuijpers