Fietsen over de verdwenen spoorwegen van België

België kent vele oude spoorlijnen die niet meer worden gebruikt en zijn ontmanteld. In een aantal gevallen kregen ze een tweede leven als fietspad. En daardoor zijn de Ardennen, dat het grootste deel van Wallonië beslaat, ineens tientallen comfortabele fietskilometers rijker. De infrastructuur lag er en kon zo worden hergebruikt. De bruggen waarover ooit stoomtreinen denderden, helpen nu fietsers beken en riviertjes oversteken. De meeste paden zijn breed en liggen vrij van het andere verkeer. Omdat treinen geen steile hellingen op kunnen rijden is het stijgingspercentage te verwaarlozen (1 a 2%). RAVeL is de officiële naam van dit Waalse network waarin ook jaagpaden langs kanalen en rivieren zijn opgenomen. De paden worden ook wel voies lentes genoemd. Dat betekent zoveel als ‘trage paden’.

Op een van de mooie dagen in het najaar heb ik een deel van een van die paden, de Venbahn, gefietst. Dit fietspad loopt van Aken naar Luxemburg en is 125 km lang. Om de drukte van Aken te vermijden ben ik in een dorpje net daarna opgestapt (Kornelimunster/Walheim). Het pad is eenvoudig te vinden. Je hoeft in ieder dorp maar op zoek te gaan naar een oud stationnetje of een tunnel of spoorbrug. Ik ben tot Monschau gereden. Dat is een afstand van ongeveer 35 km waarbij je in de eerste km’s wel moet wennen aan het continue vals plat omhoog rijden. Je komt hierbij door leuke dorpjes en je slingert door prachtige bossen omhoog richting de Hoge Venen. Af en toe heb je de mogelijkheid om aan het fietspad iets te drinken of te eten in een cafeetje. Terug is, met een daling van 1 tot maximal 3%, een feest. Je hoeft amper te fietsen. Al met al werd het een tocht van 70 km die goed te doen was. https://www.routeyou.com/nl-de/route/view/396350/fietsroute/vennbahn

 Dolf Konzen 2          Dolf rit in Konzen

Praktische informatie

De routes van de RAVel lenen zich voor dagtochten, maar kunnen ook onderdeel vormen van een langere tocht door België naar Frankrijk en gecombineerd worden met boot en stoomtrein. De fietsroutes variëren in lengte van circa 50 tot 120 kilometer. De RAVeL 1 doorkruist Wallonië van oost naar west. Langs de Maas van de Nederlandse grens via Luik, Namen, Charleroi en Mons naar Tournai. RAVeL 2, 3 en 4 lopen van noord naar zuid en kruisen RAVeL 1. Het netwerk wordt regelmatig uitgebreid met nieuwe vertakkingen. Routegidsen zijn verkrijgbaar via de Franstalige website ravel.wallonie.be. Op deze site staan ook kaarten, plattegronden en toeristische informatie. De website van het Waals bureau voor toerisme is tweetalig: www.opt.be (zoek op ‘ravel’). 00-32-7022 10 21

Door: Dolf van der Veen

De Socialrun; niet zomaar een rondje om het IJsselmeer

De Socialrun. Ik had er nog nooit van gehoord. Tot mijn buddy Mark - die bij Mondriaan werkt - mij vroeg of ik tijdens de loop mee wilde rijden als begeleider. De Socialrun is een non-stop estafetteloop van 555 kilometer in ongeveer 48 uur om het IJsselmeer. Het doel van de Socialrun is bespreekbaarheid en begrip stimuleren rondom psychische aandoeningen. Een team van Mondriaan zou voor de eerste keer aan deze loop meedoen en zocht lopers, fietsende begeleiders en andere vrijwilligers.

Ik had wat twijfels vanwege een schouderblessure. Ik heb tenslotte niet voor niets een buddy en tijdens de Socialrun zou ik zelf als begeleider mee moeten fietsen. Nadat collegas van Mark tot drie keer toe hadden gevraagd of we zouden meegaan, hakte ik de knoop door. Ja, ik ga mee! 

Maar dan? Wat heb je nodig voor een rit rond het IJsselmeer in etappes van 30 tot 50 kilometer? Kleding voor droog en nat weer, verlichtinvoor de nachtelijke ritten, een slaapzak om in te slapen. Met de auto volgeladen vertrokken we naar het startpunt op de voormalige luchtmachtbasis Soesterberg, net als 2 campers, 2 busjes, 10 hardlopers, 2 koks, 5 fietsers, 3 fysiotherapeuten, 4 chauffeurs en een teamcaptain. De eerste etappe richting de Veluwe was prachtig, evenals het weer. Het hardlooptempo van 10 tot 11 kilometer per uur bleek prima bij te houden. Maar die avond trokken regen en onweer het land in. Voor een handbiker was het niet te doen. Ik zou het kuipje van mijn kniezitter moeten leeghozen en moeten modderhappen - en ook de begeleiders op hun gewone fietsen werden nat en koud - zodat ik mijn ritten moest overslaan. Het wachten s nachts viel niet mee. In die uren viel mijn beperking mij extra zwaar. Ik kon letterlijk niet uit de voeten. En toen Mark die ochtend na weer een natte rit op de rustplaats arriveerde, was ik er helemaal klaar mee. Waar was ik mee bezig en hoe haalde ik in mijn hoofd dat ik dit zou kunnen?

socialrun 1          socialrun 2       socialrun 3       socialrun 4
 

Die ochtend klaarde het weer op en er deed zich een nieuwe kans voor om een etappe mee te rijden door het Friese landschap. Inmiddels leerde ik de overige teamleden steeds beter kennen. Niet alleen het weer werd beter, maar ook ons humeur klaarde op :-)

De tweede nacht verslechterde het weer opnieuw en het was voor mij echt onmogelijk om onder deze omstandigheden te fietsen. En daar baalde ik stevig van.

Sommige fietsers waren in de voorgaande nacht bijzonder nat en koud geworden. Ik kon een paar uur slapen terwijl de hardlopers de Afsluitdijk overstaken. Het slechte weer hield op de laatste dag aan, maar deze keer waren we er beter op voorbereid om de tijd te doden. Een popquiz met de jonge garde eindigde in een geweldige overwinning voor ons
Met de finish in zicht begon het toch te kriebelen. Wat boeide het ook? De laatste rit zou ik meerijden, weer of geen weer. Daarna hoefde ik niet meer in een natte fiets te kruipen. Op het juiste moment trokken de buien weg en kon ik de laatste etappe door het Utrechtse landschap meerijden. De laatste kilometer legden we met alle teamleden gezamenlijk af. 54 uur na de start, acht provincies en 48 gemeenten verder arriveerden we weer op Soesterberg. De missie van de Socialrun is: #meedoeniswinnen. En gewonnen hebben we! 
 
Dit jaar kon ik helaas maar ruim 100 kilometer meefietsen. Volgend jaar zijn we er - wat mij betreft - weer bij. Dan hebben we vast beter weer en rij ik alle etappes mee.
 

Door: Jolanda Meijer

Adelante on Wheels stelt zich voor: Mariet Gorissen

Ken jij alle leden van Adelante on Wheels?
We stellen ze graag voor, dit keer is de beurt aan Mariet Gorissen.

 

Wat doe je in het dagelijks leven?Mariet handbike

In het dagelijks leven ben ik vooral creatief bezig met mijn bedrijf(je). Sinds ik ermee gestart ben zit ik weer lekker in mijn vel, want creativiteit hoort bij mijn leven. Ik moest alleen nog een invulling geven aan wat ik ging doen. Schilderen lukte niet meer en andere dingen gaven geen bevrediging. Maar met het maken van theelichthouders voor alle gelegenheden, kan ik mijn ei kwijt. Verder besteed ik mijn tijd aan therapie en oefenen, oefenen, oefenen en natuurlijk mijn kinderen en vijf kleindochters.

 

Mijn mooiste sportmoment
Mijn mooiste sportmoment was bij het turnen wat ik tot mijn 40e heb gedaan. Een wedstrijd winnen gaf me een geweldige boost om nog beter te worden.


Wat vind je leuk aan Adelante on Wheels?
Wat ik leuk vind aan Adelante on Wheels zijn de buitentrainingen en de gemoedelijke sfeer. Met mijn bike kan ik helaas niet op de tacx trainen, dus daar moet ik nog wat voor vezinnen.

 

Wat zijn je hobby's?
Mijn hobby’s zijn handbiken, lezen en zwemmen. Binnenkort (17 juni) doe ik mee met een x triatlon, een hele uitdaging maar ik kan niet wachten!

 

Mijn levensmotto is

Ik probeer te leven naar een gezegde van Martin Luther King:
If you can’t fly- run.
If you can’t run, walk.
If you can’t walk, crawl.
But by all means- Keep Moving!
Dus als het een niet meer lukt, dan doe je het gewoon anders.


Mijn doelen voor het komende jaar zijn
Mijn doel voor de komende tijd is: op 30 juni 2018 de Mont Ventoux te gaan beklimmen met de handbike en met een speciale groep kinderen van de middelbare school de alp du huez op te gaan met de handbike en verder hoop ik heel veel te sparen voor een off raod handbike waarmee ik dan heerlijk door de bossen kan crossen. Je mag nog dromen op mijn leeftijd, Haha.

Natuurlijk hoop ik dat het mij lukt om mijn bedrijfje nog verder uit te breiden en dat ik mensen financieel kan ondersteunen met mijn stichting( die heel toepasselijk heet Keep Moving, Itts Possible) zodat ze kunnen gaan sporten.

Dirk Colaers over zijn project 'fietsfun voor Jan en Alleman'

Eerder bij toeval en op vraag van experts van Adelante ben ik in 2016 begonnen met handbiken, ter voorbereiding van de handbikebattle van hetzelfde jaar. Met enige fierheid durf ik te stellen dat mij dat goed afging wat ook reflecteerde in resultaten. Niet dat het resultaat het belangrijkste is, maar tijdens de battle wil je toch alles uit de kast halen om een goed klassement te behalen. Na mijn deelname aan de battle in 2016 en 2017 zochten mijn team en ook ikzelf naar een nieuwe uitdaging. Een lange rit over enkele dagen leek ons wel wat te zijn en zo kwam stilaan de Belgische kust in het vizier.


Door mijn engagement in verschillende adviesraden en verenigingen in Peer, de gemeente waar ik woon, werd plots duidelijk dat er iets ontbrak in het fietsaanbod. Even later kwam het idee boven water om iets aan dat fietsaanbod te doen voor mensen met een fysieke beperking . Het gelukzaligheids gevoel dat bij mezelf naar boven komt tijdens en na het fietsen wilde ik graag meer mensen gunnen . Een rolstoelfiets met elektrische ondersteuning zou een antwoord kunnen bieden aan deze nood van de beoogde doelgroep, maar is vrij duur in de aankoop. Daar kwam nog bij dat we een stalling moesten aankopen, een verzekering afsluiten, reservatie middelen voorzien en wat reserve aanleggen. Een bedrag van € 12000 was de som die we wilden inzamelen via een crowdfunding project. En zo was het project 'fietsfun voor Jan en Alleman' geboren.


Tijdens de voorbereidingen werden vele acties uitgewerkt en ook een sponsortocht kwam ter sprake. Met de eerdere gedachte om een lange rit te maken met de handbike groeide het idee om met de handbike in één dag van de kust naar Peer te rijden. Het leek onmogelijk maar mijn team zag het helemaal zitten en we besloten om ervoor te gaan. Enkele fietsvrienden verkenden tijdens de weekeinden de route zodat we niet voor verrassingen zouden komen te staan. Ondertussen waren mijn voorbereidingen volop aan de gang. Tijdens de koude maanden op de rollen en vanaf het moment dat de weersomstandigheden het toelieten buiten op de openbare weg. De eerste buitentrainingen waren kiele kiele want er lag nog sneeuw maar ik kon niet blijven uitstellen, 28 april kwam immers razendsnel dichterbij. Vervolgens bouwde ik de trainingen op tot 3 à 4 maal per week week in functie van de 210 km lange tocht. De langste training die ik vooraf fietste was 180 km in drie delen van telkens 60 km met tussenstoppen om bij te tanken en droge kleren aan te trekken. Deze formule zouden we ook hanteren tijdens de sponsortocht. Het advies dat ik kreeg tijdens de trainingen voor de battle over voldoende drinken en eten kwam nu zeer goed van pas omdat deze tocht vele uren zou duren. Tussen de trainingen door bezocht ik bedrijven om kilometers te verkopen en met resultaat.

De laatste week voor de lange tocht trainde ik niet meer om mijn spieren voldoende rust te geven. Het enige wat belangrijk was, was om niet ziek te worden en lichamelijk in conditie te blijven. Al 6 weken geen druppel alcoholische drank meer en voeding die in balans was zorgde ervoor dat die conditie echt wel in topvorm was. Mijn bike had al enkele malen een update gekregen. Een lagere houding, trappers die tweemaal smaller werden om meer kracht te kunnen zetten, smallere banden met nog meer druk, tandwielen om grotere snelheden te halen, enz. En nee een motortje zit er niet in.

 

Dirk2     Dirk3     Dirk


Dan is het 28 april met 06.10u op de klok en tijd om te vertrekken aan de kust. De enige zekerheid die we hadden was dat als alles goed ging we 12 à 13 uren later, incusiefl rust, in Peer zouden aankomen. Zoals afgesproken met mijn 4 koppig team die mijn gangmakers waren zouden we in een strak tempo van rond de 30 km/uur de eerste 90 km aanvatten. Dit lukte behoorlijk goed; met een gemiddelde van 25 km/u konden we de eerste 90km een klein uur sneller afhaspelen dan in de planning was voorzien. Het volgende deel moesten we immers door Antwerpen wat ons veel tijd zou kosten. Bij de derde stopplaats waren we hierdoor maar net op tijd, maar de ontvangst was des te aangenamer door de vele fietsvrienden die vandaar de laatste 55 km samen met ons naar Peer zouden fietsen. Vanaf km 200 begonnen mijn armen en schouders vermoeid te worden en moesten we ook nog eens tegen de wind in rijden op een vals plat stuk tot Peer. Dit deel was echt wel zwaar en ik moest diep gaan in de laatste kilometers. De voldoening was des te groter toen we in Peer aankwamen, met vele toeschouwers die mij en mijn team met applaus begroetten toen we een half uur eerder dan voorzien over de aankomstlijn reden.

Het project is zeker geslaagd met meer dan € 20000 waardoor we zelfs twee fietsen kunnen kopen voor de doelgroep.

Romy Pansters vertelt over haar Amstel Goldrace Xperience

 

Een dag om nooit te vergeten. 

Fietsen in het bronsgroen Limburgs landschap is genieten. Met je handbike 100 kilometer de Amstel toerversie fietsen en geleid worden over de pittigste beklimmingen en snelste afdalingen van Nederland maakt het bijzonder.

Zaterdag 14 april 2018 was het eindelijk zo ver. Om 7.00 uur klonk voor mij het startschot. Als enige handbiker stond ik aan de start. Samen met mijn buddy René Kusters, ook nu weer mijn steun en toeverlaat, vertrokken wij bij de Amstel Goldrace Xperience in Valkenburg. Het was 100 kilometer lang genieten van het prachtige Limburgse heuvellandschap en vooral de sfeer tussen de 16.000 officiële deelnemers en het publiek. Duizenden enthousiaste toeschouwers en muziekgezelschappen moedigen je aan om vooral door te gaan. Romy
Op momenten dat je het even niet meer ziet zitten en de man met de hamer dichtbij dreigt te komen, zijn de aanmoedigingen van publiek en tourfietsers van extra betekenis. Opgeven is dan echt geen optie. Romy De Geulhemmerberg in Valkenburg, de Maasberg in Elsloo, de Adsteeg in Beek, De Raarberg in Meerssen, de Fromberg in Schin op Geul, de Koulenberg in Klimmen en de 2 molshopen in Valkenburg, de Sibbergrubbe en de Cauberg lagen voor ons en stonden ons op te wachten. We werden gevolgd door een heerlijk lentezonnetje en de organisatie was in één woord Top. Al die vrijwilligers maakten het voor mij mogelijk om nergens gedwongen te moeten stoppen. De laatste 15 kilometer waarin de Fromberg, Koelenberg, Sibbergrubbe en de Cauberg overwonnen moesten worden, waren bijzonder zwaar. De adrenaline steeg bij het naderen van de Cauberg. Een aanhoudend applaus en de aanmoedigingen vanaf de kant van de weg, geven je de extra kracht om boven te komen. Daarna is het een lange rechte weg richting de finish.

Daar werd ik opgewacht met bloemen door vrienden en familie. Ik ben trots op de medaille die me later werd omgehangen. Het feest kon beginnen. Niemand minder dan Rowwen Heze maakte de feestdag compleet. “Bestel mar, bestel mar” en “'t is een kwestie van geduld rustig wachten op de dag dat heel Holland Limburgs lult” klonk en werd door duizenden sportieve toerfietsers meegezongen. Uit volle borst heb ook ik meegezongen. Het zwaaien met mijn armen ging wat moeilijker. Maar ik weet waarom en het was de moeite waard. Als fietsen met je benen wat lastiger blijkt te zijn, maak dan gebruik van je armen. Handbiken is echt genieten en geeft je sportieve leven extra glans.

Door: Romy Pansters, lid Adelante on Wheels



Ervaring trainingsdag Posbank

 

Zaterdag 7 april: we zijn al vroeg uit de veren om in te pakken voor de reis naar Landgoed Avegoor in Ellecom. Er staat een serieuze training op de heuvels van de Posbank op het programma voor de deelnemers aan de Handbike Battle in Oostenrijk én hun buddy's. Gelukkig past alles in de bus en kunnen we (Martijn, buddy Gaby en ik) vol goede zin vertrekken. Het is prachtig weer en na ongeveer 1,5 uur ontmoeten we alle andere deelnemers bij de koffie met versnapering in het hotel.Posbank2
Posbank2

 

We worden hartelijk ontvangen en krijgen een korte uitleg over MoveForward/Hollister, die de Battle organiseren. Leuk ook om te zien dat hun ambassadeur Jetze Plat op jonge leeftijd is begonnen op een als handbike aangepaste driewieler. Ook de Battle-ervaringen van Erik en Robert waren zeer leerzaam en welkom om als beginneling mee te nemen.

 

Tijdens de lunch met een lekker soepje en stokbroodjes werden alle handbikes uitvoerig geïnventariseerd en gecontroleerd. Gelukkig, de handbike van Martijn ziet er goed uit en de dames bewonderen het mooie zitkussen (met dank aan Bas en de techneuten van Adelante).

 

Eindelijk is het dan zo ver: klaarmaken voor de training. Eerst nog wat foto’s maken van de Adelante on Wheels deelnemers en dan vertrekken we naar de heuvels van de Posbank.

 

Oeps, nu blijkt de net gekeurde bike van Martijn mankementen te vertonen. Er is iets niet in orde met de versnellingskabel. Alle anderen zijn al snel uit het zicht. Met hulp van dokter Paul kan hij toch weer de weg op. Het is een hele ervaring. Zwaar maar goed te doen. De route is heel mooi met soms pittige hellinkjes. Al gauw hebben we het warm en moet er gedronken worden. Na een paar rondjes gaan Gaby en Martijn terug voor een sanitaire stop, een leermomentje. Het is ondertussen ook al 15.30 uur. Van lieverlee komen ook de anderen weer terug bij het hotel. En kunnen we onder het genot van een drankje in de volop schijnende zon uitrusten en bijpraten voordat we huiswaarts keren.

 

Door: Annie van Lierop, moeder van deelnemer Martijn van Lierop

 

Bekijk ook het filmpje van de trainingsdag beneden.

AoW           Posbank3         Posbank


Adelante on Wheels stelt zich voor: Hennie Konz - Verheijen

 
Ken jij alle leden van Adelante on Wheels?
 
We stellen ze graag voor, dit keer is de beurt aan Hennie Konz - Verheijen, secretaris van onze vereniging.
 
 
Wat doe je in het dagelijks leven?
Samen met Ton genieten van de vrije tijd die we nu hebben. De sportschool bezoeken is daar één van. En verder als de zon ook maar even zijn neus laat zien, de natuur in met onze fietsen en vooral dingen doen die we graag willen. Niet meer moeten maar mogen is een groot goed.
 
Mijn mooiste sportmoment:
De Handbike-battle van 2014. De finish op de Ochsenalm in het Kaunertal, die zal ik niet gauw meer vergeten. Na mijn amputatie dacht ik dat het Alpenlandschap uit ons fotoboek zou verdwijnen. En kijk, nog geen jaar later fietste ik met mijn handbike onder die groen Battle-boog door.
 
Wat vind je leuk aan het bestuur van Adelante on Wheels?
Hennie2Om  als een spin in het web de draadjes bij elkaar te houden en als het kan er een mooi duurzaam patroon van te weven. Een bijdrage leveren om onze Paracycling-vereniging ook echt goed van de grond te krijgen.
 
Wat zijn je hobby's?
Naast sporten en fietsen is, mijn eigen kleding maken een hobby. Hier word ik rustig van en het uiteindelijke resultaat is altijd weer iets om (een beetje) trots op te zijn. Tuinieren, heerlijk met je handen in de grond en genieten van de bloemen en planten.
 
Mijn levensmotto is: 
Leef in het nu. Wat achter je ligt, daar heb je van geleerd. Wat voor je ligt, daar pas je je op aan.
 
Mijn doelen voor het komende jaar zijn: 
Meedoen aan de Marathon van Berlijn. Nu met een aantal leden van Adelante on Wheels. Daar ga ik me echt op verheugen. Ik op mijn handbike dwars door Berlijn en al staan alle stoplichten op rood, ik mag er doorheen.
 
Adelante ZorggroepMasita SportswearSunrise MedicalTaxi van Loo GulpenWellspect, a real differenceStichting Wigwam

© Adelante on Wheels | Zandbergsweg 111 | 6432 CC Hoensbroek NL | Tel. 045-5282522 | info@adelanteonwheels.eu | design Jac Kuijpers